Qırmızı Papaq və Nənənin Evi — sükutun səsi və skripkanın nağılı

“Nənənin evi” və sükutun səsi

Nənə şəhəri tərk edib meşə kənarında ağ bacalı, taxta lövhəli balaca bir ev tikdi. Həyətdə güllər, yasəmən və köhnə alma ağacı bitirdi. Hər səhər çay içir, sonra skripkasını çalırdı; külək pəncərədən süzülür, quşlar musiqiyə qoşulurdu.

Şənbə gününün hədiyyəsi

Qırmızı Papaq hələ məktəbli idi. Onun ən sevimli günü şənbə idi: səbətinə mürəbbə, bir az bal və nənəsinin sevdiyi çörəyi qoyur, ata onu avtobusa qədər ötürür, ana gülümsəyib deyirdi: “Nənən səni gözləyir.” Uzun yol boyu ağaclar sanki əl edirdi; səs-küy arxada qalır, yalnız meşənin nəfəsi eşidilirdi.

Dərs və skripka

Nənənin qapısı açılanda elə gülümsəyirdi ki, sanki günəş bu evdən doğurdu. “Gəl, balam, bir az dərs edək, sonra skripka çalarıq.” Bəzən riyaziyyat, bəzən tarix, bəzən də kiçik bir hekayə oxuyurdular. Axşam çökəndə nənə skripkasını, Papaq da öz balaca skripkasını götürərdi. Pəncərələrdən yayılan musiqi meşəyə yayılır, quşlar dayanıb dinləyirdi.

Nənənin cavabı

Bir dəfə Papaq soruşdu: “Nənə, niyə bizimlə yaşamırsan?” Nənə asta səslə dedi: “İnsanları çox sevirəm, balam, amma təbiət ürəyimi dinləndirir. Burada hər nəfəsi eşidirəm. Hər yarpaq mənə salam verir. Amma siz — siz mənim ən gözəl melodiyamsınız.”

Yuxuya yaxın pıçıltılar

Axşam Papaq pəncərədən ulduzlara baxıb pıçıldadı: “Gecən xeyrə qalsın, nənə. Sabah yenə çalacağam.” Elə bil meşənin dərinliyindən yumşaq bir skripka cavab verdi. Uzaqdan skripkanın səsi eşidildi, sanki bu dəfə onu nənə yox, meşənin özü çalırdı — sükutun içində parıldayan bir nəğmə kimi.

Qırmızı Papağın digər hekayələrini buradan oxu.