Uşaqların Nağıl Aləmi Uşaqlar üçün nağıllar, hekayələr, şeirlər və təmsillər
Qırmızı Papaq: İtirilmiş Yol və İlk Qeyd — nənənin sükutdan doğan musiqisinin hekayəsidir.
Səhər günəşi hələ tam oyanmamışdı. Sərin meşə havası hələ şehin qoxusunu itirməmişdi. Qırmızı Papaq səbətini götürüb yola çıxdı — içində nənəsinin sevdiyi mürəbbə, bir az bal və bir dilim isti çörək vardı.
Yol tanış idi. Hər şənbə bu cığırdan keçirdi. Yarpaqlar ayaqları altında xışıltı ilə danışar, quşlar onu salamlayardı.Amma bu dəfə nəsə fərqli idi.
Meşə sanki dərin nəfəs almışdı. Quşlar susmuş, külək dayanmışdı. Hətta günəş işığı belə sükut içində idi.Papaq addımlarını yavaşlatdı.
— Niyə bu qədər sakitlik var? — pıçıldadı.O, cığırın kənarında dayanıb ətrafa baxdı. Adətən nənəsinin evinə aparan o böyük köhnə palıd görünmürdü. Cığır sanki torpağın altına çəkilmişdi.
Bir anlıq qorxu hiss etdi. Amma dərhal nənənin sözləri yadına düşdü:
“Əgər yolu itirsən, dayan və qulaq as. Meşə səni dinlədiyini hiss edəcək.”
Papaq dərindən nəfəs aldı, gözlərini yumdu. Əvvəlcə yalnız öz ürəyinin döyüntüsünü eşitdi. Sonra… uzaqdan incə bir səs gəldi — elə bil kiminsə skripkanın telinə yüngülcə toxunurdu.
O, səslə irəlilədi. Meşə sanki addımlarını izləyirdi. Yarpaqların arasında işıq saçan bir şey gördü. Əyilib balaca bir kağız parçası qaldırdı. Üzərində tanış, zərif xəttlə yazılmışdı:
“Tapacaqsan, əgər dinləsən…”
Qırmızı Papaq bir anlıq dondı. Bu sözlər nənəsinin dediklərinə çox bənzəyirdi.
— Nənə… bu sənin yazındır? — pıçıldadı.Amma cavab gəlmədi. Yalnız yarpaqların arasında yüngül bir titrəyiş, sanki kiminsə nəfəsi kimi bir səs.
Birdən ağacların kölgəsi tərpəndi.
Uzaqda, çox uzaqda bir cüt sarı göz parıldadı — sakit, baxışlı, amma qorxulu deyil. Sonra o işıq yox oldu.Papaq dərin nəfəs aldı və nənənin sözlərini xatırladı.
— Mən qorxmuram. Mən sadəcə qulaq asıram.O, meşənin ritminə uyğun addımlamağa başladı. Hər addımda sanki nənənin skripkasının səsi uzaqdan eşidilirdi — yumşaq, sakit və istiqamətverici.
Cığır birdən yenidən görünməyə başladı. Palıd ağacı bu dəfə işığın içində idi. Yarpaqların üstündə günəş parıltısı rəqs edirdi.
Papaq körpücüyə çatdı, suyun üstündə günəşin izi oynayırdı.O, cibindən o qeydi çıxardı, diqqətlə oxudu.
“Tapacaqsan, əgər dinləsən…”
Papaq düşündü: bəlkə bu bir tapmacadır?
Nənənin musiqisi, meşənin səsi və bu yazı — hamısı bir sirr idi.
Hər dəfə diqqətlə qulaq asanda meşə sanki cavab verir, sanki nənənin skripkası ona yol göstərirdi.O, ətrafa baxdı. Uzaqda, ağacların kölgəsində nəsə tərpəndi. Qızın gözləri həmin istiqamətə yönəldi, amma orada yalnız yüngül duman və günəşin oyunları vardı.
Papaq gülümsədi.
— Bəlkə də bu meşə mənimlə danışır.O, körpüdən keçdi, suya baxdı. Suyun üzərində kiçik işıq parçası parıldayırdı, elə bil kağızın sözləri suya əks olunmuşdu.
O, bir daha düşündü: Bəlkə nənə bu tapmacanı mənim üçün qoyub…Skripkanın səsi bu dəfə bir az daha aydın idi.
Amma nə nənənin evindən, nə də meşənin dərinliyindən gəlirdi.
Sanki bir yerdən, səsin öz ürəyindən doğurdu.Qırmızı Papaq səbətini qucaqladı, cibindəki qeydi bərk-bərk tutdu və pıçıldadı:
“Mən tapacağam… çünki mən dinləyirəm.”
Skripkanın səsi bu dəfə daha aydın eşidilirdi… Amma nə nənənin evindən, nə də meşədən gəlirdi.
Uzaqda küləyin arasında bir pıçıltı dolaşdı:
“Əgər tapmaq istəyirsənsə… bax körpünün altına.”
”
Beləcə, Qırmızı Papaq: İtirilmiş Yol və İlk Qeyd macərası bir səsin arxasınca davam edir…
