Pamuk və dovşan qardaşlar — əsl xəzinə nədir?

Bir zamanlar, naməlum bir meşədə səkkiz sevimli dovşan qardaş yaşayırdı. Onlar günlərini qaçaraq, tullanaraq, oyuncaqlı mahnılar söyləyərək keçirirdilər. Hər axşam ulduzlar görünəndə isə, ot qoxulu çəmənlikdə dairə olub kiçik nağıllar danışardılar.

Pamuk və dovşan qardaşlar hamıdan çox macəra sevərdilər. Qardaşların hər birinin xasiyyəti başqaydı: cəsur Badi, tədbirli Noxud, zarafatcıl Şipşin, diqqətli Mürəbbə, iti-baxışlı Yelqanad, sakit Dilbər, ayağına güvənən Cıdır və əlbəttə ki, həssas xəyalpərəst Pamuk.

Pamuk və dovşan qardaşlar: sehrli ağacın izi

Bir gün Pamuk meşənin dərinliyində rəngbərəng meyvələrlə dolu bir ağac gördüyünü danışdı. Deyilənə görə, o ağacın kökləri altında qızıl xəzinə gizlənmişdi. Qardaşlar əvvəl tərəddüd etsələr də, Pamukun gözlərindəki işığı görəndə macəraya razı oldular. “Xəzinəni tapsaq, meşədə heç kim ac qalmaz!” — dedi Noxud. “Hətta ən gözəl şənliyi edərik!” — deyə Şipşin gülərək əlavə etdi.

Elə həmin gün səhər meşəyə yola düşdülər. Yol asan deyildi: bəzən sıx kolluqlar keçidi bağlayır, bəzən qayalıqlardan sərin şəlalə suları axırdı. Mürəbbə xəritə çəkir, Yelqanad ağacların üstündən ətrafa baxır, Dilbər isə yorulanları sakitləşdirirdi. Pamuk ürəyində xəzinəni düşünürdü, amma getdikcə başqa bir şey daha güclü görünürdü: qardaşların bir-birinə olan dəstəyi.

Çay və köhnə körpü: birlik sınağı

Axır ki, qarşılarına gur axan bir çay çıxdı. Sahildən keçməyin yeganə yolu köhnə taxta körpü idi. Taxtalar nəm çəkmiş, bəzi yerlərdə çatlamışdı. Qardaşlar qorxu ilə bir-birinə baxdılar. “Geri dönək?” — dedi Cıdır. “Yox,” — cavab verdi Badi, — “birlikdə keçsək, alınar.”

Onlar qərara gəldilər ki, bir-birlərinin pəncələrindən tutaraq tarazlıq saxlasınlar: ön sırada Badi və Noxud, ortada Pamuk, arxada isə Cıdır taxtaların boşluqlarını yoxlaya-yoxlaya addımladı. Körpü xırıldasa da, qardaşların səsi daha güclü idi: “Bir, iki… bir, iki…” Hər addımda ürəkləri bir ritmdə döyünürdü. Külək körpünü yelləyəndə Dilbər sakit səslə ninni oxudu, gərginlik çəkildi.

Pamuk və dovşan qardaşlar: qorxunu keçmək, ümidə çatmaq

Körpünü salamat keçdikdən sonra hamı dərindən nəfəs aldı. Orada kiçik bir fəsil verdilər. Mürəbbə çantasından quru meyvələr çıxardı, Şipşin hamını güldürən əhvalat danışdı. Pamuk susurdu. O, indi anlayırdı: xəzinəyə doğru hər addım təkcə qızıl üçün deyil, qardaşlığın dəyərini daha yaxşı görmək üçündür.

Sehrli ağacın yanında böyük sürpriz

Nəhayət, axşamüstü meşənin pıçıltısı arasında meyvə ağacının ətri duyuldu. Ağac möhtəşəm idi: budaqlarından qırmızı, narıncı, bənövşəyi, sarı meyvələr sallanır, günəşin son şüaları onların üstündə rəqs edirdi. Qardaşlar ehtiyatla köklərə baxdılar — heç bir sandıq, heç bir qızıl yox idi. Əvəzində torpaq bərəkətlə nəfəs alırdı, meyvələr isə sanki “xoş gəldiniz” deyirdi.

“Bəs xəzinə?” — pıçıldadı Cıdır. Pamuk gülümsədi: “Bəlkə də xəzinə budur — birlikdə gəldiyimiz yol, bir-birimizi tək buraxmadığımız anlar və qarşımızdakı bərəkət.” Onlar meyvələrdən yığdılar, qaranlıq düşənədək ağacın altında dinləndilər. Hər kəs öz payını götürsə də, hamıdan çox sevinc payı götürülmüşdü.

Əsl xəzinə: sevgi, həmrəylik, yadigarlıq

Evə qayıdanda ulduzlar artıq səmada yanırdı. Yol boyu qardaşlar günün ən çətin və ən şən anlarını xatırladılar. “Körpüdə qorxduğum an, sənin əlinin istiliyini hiss etdim,” — dedi Dilbər Pamuka. “Mən də,” — dedi Yelqanad, — “məncə, xəzinə bizim birliyimizdir.”

Həyətdə oturub meyvələri bölüşəndə Pamuk qardaşlarına sarıldı: “Məni dinlədiyinizə, mənimlə gəldiyinizə görə sağ olun.” O gündən sonra qardaşlar hər macərada bir-birinin gücünü xatırladılar. Meşədəki heyvanlar bu dovşanları nümunə göstərir, balaca dovşanlara belə deyirdilər: “Xəzinə sandıqda deyil, bir-birinizdədir.”

Gecə yaxınaşıb külək yavaşlayanda Pamuk pıçıldadı: “Gecən xeyirə, balaca dinləyici! Yuxuların sevgi və dostluqla dolsun.” Və meşə, sanki razı bir dost kimi, asta-asta xışıldadı.

---

Kirpi Nuk-un digər macəralarını buradan oxu.

Tez-tez verilən suallar