Yalançı Dovşan

Biri var idi, biri yoxdu, bir də dovşan var idi. Meşədə ona hamı “Yalançı dovşan” deyirdi. Dovşan anasına və atasına yalan danışırdı, bacısına və qardaşına, tülküyə də, bala-köstəbəyə və kirpiyə də.

Niye yalan danışırdı? Dovşan özü də bilmirdi. Bir gün dovşanın anası düşündü ki, o tez böyüyür. Dovşan günbəgün böyüyürdü.

Dovşanın anası dovşanı həkimə apardı: “Bir azdan mənim balam böyüyüb canavar boyda olacaq və hər yerdən qorxub, vəhşi heyvanlar onu yeyə bilər. Bizə dərman yazın.”

Həkim bilirdi ki, dovşan yalançıdır — ona görə ona **yalancı dərmanlar** yazdı və dedi ki dərman yalnız o vaxt təsir edəcək ki, dovşan yalan danışmasa. O yalan danışsa, dərmanın təsiri itəcək. Dovşanın anası ümüdlə həkimlə evə qayıtdı.

O gündən sonra Dovşan heç kimə yalan danışmırdı, çünki qorxurdu ki, öz yalanları Fil boyda olar.

Nağılın dərsi

Dürüstlük əvəzi olmayan dəyərdir. Yalanlar zamanla böyüyər və idarə olunmaz hala gələr.