Qurd nağılı — hiylə, tamah və ədalət

Ac qalan qurd

Bir zamanlar bir qurd var idi: qoyun-keçi dayanmadan yeyər, yenə də ac qalardı. Günlərin bir günü şir ilə pələng yol gedərkən qurdun qazmasına rast gəldilər; qurd özünü ac və taqətsiz göstərirdi.

Pələngin səxavəti, qurdun tamahı

Pələng balıqçıdan qənimət düşən böyük balıqları gətirib qurdla paylaşdı, qurd isə gizlincə iki quzunu da cəmdəyə çevirib yığdı. Dovşanı bostandan paya, qızılquşu isə çolpaya məcbur etmək istədi.

Tülkü həqiqəti açır

Pələng yoluna davam edərkən tülkü ilə rastlaşdı. Tülkü gülərək dedi ki, qurdun qazması cəmdəklə doludur. Şir də onlara qoşuldu; yolda qızılquş və dovşan qurddan şikayətləndi. Şübhələr təsdiq olundu.

“Ölü” rolundakı qurd

Qurd heyvanları görən kimi yenə özünü ac və ölülüyə vurdu ki, canını qurtarsın. Tülkü ağıllı plan qurdu: “Qardaşımızı dəfn edək,” — dedi. Qəbir qazıldı, yalandan ağladılar.

Ədalətin son sözü

Qurdu qəbrə qoyan kimi tülkü ayıq tərpənib üstünü torpaqla örtdü. Qazma açıldı və içinin cəmdəklə dolu olduğu görüldü. Heyvanlar ibrət aldılar: tamah insanı (və qurdu) torpağa tez aparar.

İbrət

• Tamah insanı kor edir və axırda məhvə aparır.
• Ağıl və birlik hiylənin qarşısında qalib gəlir.
• Səxavət sui-istifadə üçün deyil, layiq olana çatanda dəyər qazanır.

Kirpi Nuk-un digər məzmunlarını buradan oxu.