Aytac və sehrli meşə — ulduzlarla rəqs edən gecə

Biri vardı, biri yoxdu, sakit bir meşənin yanında Aytac adlı kiçik bir qız yaşayırdı. Ulduzlar öz işıqlarını yandıranda, o, ehmalca meşəyə tərəf addımladı.

Hava bal kimi sakit idi, yarpaqların arasından meşənin pıçıltısı gəlirdi. Aytac və sehrli meşə bu gecə bir-birinə sirr söyləmək üçün hazır idi.

Aytac və sehrli meşə: ilk dost — kəpənək

Ağacların arasında rəngarəng qanadlı bir kəpənək peyda oldu. Qanadları ovsun kimi parıldayırdı. Aytac gülümsəyib pıçıldadı: “Salam, dostum!” Kəpənək yumşaq hərəkətlərlə dairələr çəkdi, sanki “Gəl, bələdçin mən olum” deyirdi.

Yumrulan kirpi və gülüş

Yolda onlar kiçik bir Kirpi ilə rastlaşdılar. Kirpi ayaq səslərini eşidib top kimi yumrulandı, sonra maraqla iynələrini düzəltdi. Aytac diz çöküb nazik səslə dedi: “Qorxma, biz səninləyik.” Kəpənək havada xırda ulduz kimi yanıb-sönürdü, kirpi isə cingilti kimi kiçik gülüş çıxardı.

Aytac və sehrli meşə: şən dovşanın rəqsi

Birdən balaca bir Dovşan çıxdı. Qulaqları titrəyə-titrəyə qabağa atılıb dedi: “Məni də gözləyin!” Kəpənək havada rəqs elədi, kirpi addımlarını xırda-xırda atdı, Aytac isə onların ritminə qoşuldu. Meşə sanki sehrli bir əyləncə krallığına çevrildi.

Ulduzlara ünvanlanan arzu

Onlar kiçik boşluqda dayanıb səmaya baxdılar. Aytac pıçıldadı: “Ulduzlar, dostluğumuzu qoruyun.” Kəpənək qanad çırpdı, dovşan iki dəfə hoppandı, kirpi isə göyə işıq saçan ulduz tozunu xəyal etdi. Gecə xatirələrlə doldu — sakit, yumşaq və ağuş kimi isti.

Beləcə, Aytac və sehrli meşə qəlblərində parlayan xatirə oldu. Aytac evə dönəndə pəncərədən səmaya baxıb pıçıldadı: “Gecən xeyirə, dünyam.”

---

Kirpi Nuk-un digər macəralarını buradan oxu.

Tez-tez verilən suallar