Mahir Dede ve Düğmegöz — Halkal ormanında sevgi ve bilgelik dolu bir gece

İçindekiler

• Bir varmış bir yokmuş…
• Halkal ormanının fısıltısı
• Mahir Dede ve orman sakinleri
• Yarasa masalı: ne kuş, ne de hayvan
• Masalın kıssası ve dedenın sözü
• Sabaha kadar ışık — sevginin izi
• Sıkça Sorulan Sorular

Bir varmış bir yokmuş, Halkal ormanının kıyısında nöbet tutan bir bekçi yaşarmış — herkes ona Mahir Dede dermiş. Onun “Düğmegöz” lakaplı bir torunu varmış; gözleri düğme gibi ışıldadığı için adını dede koymuş. Akşamları ormanın fısıltısı içinde yan yana oturur, dede masal anlatır, Düğmegöz dinlermiş.

Halkal ormanının fısıltısı

Gün batınca orman derin bir nefes alırdı. Yapraklar titrer, cırcır böcekleri ince bir ezgi çalar, serin pınarın sesi uzaktan gelirdi. Düğmegöz, gündüz topladığı yabani elmayı, alıç ve yemişanı küçük bir sepete dizer, dedesine getirirdi. Dede yaprakların üzerinde küçük “sonbahar sofrası” kurardı.

Orman sessiz değildi; sessizliğin içinde bin ses vardı: telaşlı bir sincap, rüzgârın sürüklediği değnek, gökyüzünde çoğalan yıldızlar… Düğmegöz fısıldardı: “Dede, bugün hangi masal?” Mahir Dede gülümserdi: “Bu gece kendini ne kuş, ne de hayvan sayan bir canlıdan söz edeceğim.”

Mahir Dede ve orman sakinleri

Dede ormanı avucunun içi gibi bilirdi. Sabah ötüşünü, yankının hangi yamaca çarptığını, suya iz bırakan ceylanın adımlarını tanırdı. Her akşam bir kural öğretirdi: “Ormana selâm ver ki, orman sana yol versin. Ağaca dokunursan şükrünü söyle. Suyu içince dua et; o konuşmaz ama hayat verir.”

Yarasa masalı: ne kuş, ne de hayvan

Ay ışığı dallar arasından gümüş teller gibi süzülürken, Düğmegöz gökte salınan küçük bir gölge gördü.

— Dede, bak! Uçuyor ama kuş gibi değil…

— “O bir yarasa,” dedi Dede. “Ve çok eski, ibretli bir masalı var.” Anlatmaya koyuldu: “Bir vakitler yarasanın atası öğle vakti uçarken bir doğanla karşılaşmış. Doğan demiş ki: ‘Kartalın buyruğu: Bütün kuşlar oğullarını orduya verecek.’ Yarasa ‘Ben kuş değilim’ deyip kaçmış. Bu kez bir tilkiyle karşılaşmış. Tilki: ‘Aslanın buyruğu: Bütün hayvanlar oğullarını orduya verecek.’ Yarasa yine kaçmış: ‘Ben hayvan değilim, kanatlarım var; uçarım.’ O günden beri ne kuşlara, ne hayvanlara güvenmiş; gecede kendi yolunu aramış.”

Dede sesini yumuşattı: “Yarasanın derdi şu: Kendini bir sıraya koymazsa, kararın yükünü de taşıyamaz. Kaçtıkça yalnız kalır.” Düğmegöz sordu: “Yani yalnızlık iyi midir?” Dede: “Herkesin yolu var; yolu seçenin sorumluluğu da var. İbret şudur: Kimseden kaçma, haktan kaçma. Kendini bil; adınla yaşa.”

Masalın kıssası ve dedenin sözü

Gece derinleştikçe yıldızlar çoğaldı. Düğmegöz dedesinin omzuna yaslandı: “Dede, ben kimim?” Dede saçlarını okşadı: “Sen Düğmegözsün. Adın güzel ama seni parlatacak olan sadakatin, merhametin ve sorumluluğundur.”

Sabaha kadar ışık — sevginin izi

Bekçi kulübesine vardıklarında lamba yandı, gölgeler duvarda dans etti. Dede ile torun son meyveleri paylaştı. Düğmegöz mırıldandı: “Yarasa gibi olmayayım diye sözümün arkasında duracağım.” Dede gülümsedi: “İnsan geceden böyle geçer — bir elinde sevgi, bir elinde sorumluluk.” Şafak pencereden dokundu; orman sanki “İyi geceler!” dedi.

---

Daha fazla masal için buradan oku.

Sıkça Sorulan Sorular