Bir oğlan günəşli bir gündə yolla gedirdi. Birdən yıxıldı. Dizini qanatdı, alnı göyərdi. Qəzəblə göyə baxıb dedi:

— “Necə Mühafizəçisən ki, məni belə yıxmağa imkan verdin?”

Oğlan başqa bir yolla getməyə davam etdi. Bilmirdi ki, birinci yolun qabağında onu zəhərli ilan gözləyirdi.

İkinci yolla gedərkən göy guruldadı, yağış başladı. Oğlan ağacın altına qaçmaq istədi ki, yağışdan gizlənsin. Amma yenə yıxıldı. Hirsli halda dedi:

— “Necə Mühafizəçisən ki, mənə ağacın altında gizlənməyə də imkan vermirsən?”

O, bu dəfə başqa bir yola keçdi. Amma bilmirdi ki, az əvvəl gizlənmək istədiyi ağaca ildırım düşüb onu yandırmışdı.

Oğlan üçüncü yolla gedirdi. Öz-özünə deyindi:

— “Artıq Sənə inanmıram. Məni qorumursan, əksinə, mənim getmək istədiyim yerlərə mane olursan.”

Birdən oğlan yenə yıxıldı, qolunu sındırdı. Ağrı içində pıçıldadı:

— “Artıq Sənin varlığına inanmıram. Mən dağlardan gedəcəyəm. Sən mənə kömək etmirsən, sadəcə qarşıma maneələr çıxarırsan.”

Oğlan dağlara doğru yol aldı. Yolda çox əziyyət çəkdi, bədəni yaralandı. Amma zirvəyə çatanda bütün yolları yuxarıdan gördü: birinci yolda — ilan, ikinci yolda — yanmış ağac, üçüncü yolda isə dərin uçurum vardı.

Oğlan sakitcə dedi: “Çox sağ ol…” — və üzünü əlləri ilə örtdü.